taksim’de bir gece eğlenmekten vazgeçip, eve döndüğüm bir gece, direğe yaslanıp önünde ki tezgaha bakmak yerine, sol tarafındaki mcdonalds’da babasının elleriyle patates kızartması yedirdiği kıza bakıyordu cemal. yüreğim gerçekten cız etmiş olacak ki allahtan üzülmekle yetinmekle kalmayıp, yanımdaki arkadaşıma dönüp, “biraz tezgahla sen ilgilenir misin? ben cemal ile hamburger yiyeceğim” demiştim. sağ olsun beni kırmadı. biz de cemal ile birlikte içeri girip genç turkcell’in bize verdiği imkanı kullanmıştık. cemal 1 nolu menüyü, ben ise 7 nolu menüyü seçmiştim. cemal sanki insan sarrafı gibi kendinden o kadar emindi ki, samimiyetimizden şüphesi yoktu. kim bilir belki bir kere kaçırılmıştı, bu kez kaçırılsa umutlarına kaçırılacağını düşünüyordu. içeri girmeden önce imrendiği kız sanırım tiksinmişti ama olsun cemal mutluydu.
daha bu olay tazeliğini korurken bugün internette “çalışan veletler” ile ilgili bir fotoğraf çalışması buldum. buyrun…
hayatta denge oLsaydı eğer cemaLLer bu dünyada hepimizden çok daha iyi yerLere geLirdi ,keşke herkez senin gibi tutsa bi cemaLin eLinii…!
Perdenin görünmeyen yüzüne değişmişsin, çok da güzel olmuş. Kimileri bayat ekmeği bulamazken, kimileri ise Burger King’lerde menüsünü çöpe gönderiyor. Suç bizim suçumuz değil, Onların hiç hatası değil ama bu hatayı aza indirmek için çabalamak da bizim görevimiz